Escaleira de apropiación
Durante o mes pasado estiven espiando á porteira, unha vella
fisgona. O que aquí presento son imaxes que non me pertecen e
a ela tampouco. Os inquilinos poderían reclamar o seu dereito
de intimidade pero non se saben espiados.
-autor prohibido-
· inquilinos: vítimas da curiosidade dunha vella porteira.
· porteira fisgona: vítima da miña traizón.
· Eu: a cotilla
· Ti : outro fisgón
É unha vella egoísta. Sempre estivo viúva.
Compartir vidas alleas pero en silencio esmiuzadas coidadosamente e
coidadosamente apiladas como vivencias propias-reside no baixo e (por
suposto) vive en todos os cantos do edificio. Leva inscrita na fronte
a súa divina misión: veladora de inquilinos. Non os coida:
celosamente aloumiña as súas vidas en secreto. Espreita
os seus espacios e coñece todos os medios para ler cartas a contraluz.
-Cartas á fisgona-
Todo o correo é espiado. Ela le no interior dos sobres cerrados
que non lle pertencen. Como boa conselleira completa as cartas co seu
puño e letra pero en sobres á parte que se envía
a si mesma- autocartas da porteira - Cando as recibe leas ao trasluz
e destrúeas.
Como inquilino eu tamén recibo cartas xa espiadas. Como segunda
fisgona eu tamén mas escribo. Dedícollas a ela e envíomas
- autocartas á porteira : "Querida porteira…"-
