galeria cefvigo

LECTURA ÍNTIMA

Aínda nos queda pretender unha lucidez implacábel. Ao vermos o pasado, na construción do presente.
Dende a desolación da nosa condición humana, ollarmos a expensas do noso propio equilibrio.
A lucidez de permitírmonos como creadores a visio ludere.
Un neno ao xogar e imaxinar pode sentirse iso que a súa fantasía crea.
Fóra do xuízo adulto cando sostén que todos andamos en paralelo, un neno soña atopar a princesa do seu conto.
Aquí, unha breve historia que resulta nestas representacións de cadeiras baleiras, santos varóns e damas oníricas.

Unha nena flor-silvestre recitaba unha pregaria: dou os meus pétalos por ás...
Un neno paxaro dende a súa gaiola soñaba: se tivese nacido flor...
(¿E quen escoita os silenciosos rezos, esa acumulación de desexos sentenciados a calar?)

Como o lance ao destino dun solitario que envía mensaxes nunha botella.
Fotografías da soidade agardando a que alguén as complete.
A nena flor, esa ausencia, ese obxecto de saudade.
O neno paxaro, esa queda dor de desexo de xogos prohibidos.
O laio que precede a muller que aínda non nomeou co seu corpo.
Anceio da experiencia erótica en termos místicos dos mártires, vehemencia de entrega total.
Como o pintor cando representa o corpo amado para contemplalo e ostentalo sen límites humanos.
Así estas imaxes velan antigas pregarias infantís, proceso dunha paradoxal procura de:
A Ollada do Amor.

O xogo do amor.
Chimpo de intimidade, precipitación a unha fenda profunda entre a verdade e a mentira.
O retorno á incomprensión de nacer, a angustia de mantérmonos ergueitos, de soster a vida, de ser merecentes. Non se trata soamente de que xogan imaxes ou ideas, o obxectivo xira e desafía o risco de exporse.

Autorretratando noutros ata obter a faciana talismán que o desdebuxa ante o exceso da súa luz.
Así, en poucas palabras a historia desta recompilación de olladas:
Aconteceu que un día un retrato tirado para ser observado polo seu artista adquiriu vida.
Como Galatea, que ao mirar con ollos propios puxo ao descuberto o íntimo desexo do seu escultor.

A ollada infinita na que un pode recoñecerse amado.
A melodía desa mirada que nos lembra o son dun violín.
O sentimento de vertixe ante a experiencia real innegábel que devén da súa imaxe.

Graciela De Oliveira