galería cefvigo

Gusto de xogar con elementos cotiáns creando novas situacións que rompen a forma usual de ver o familiar.

Esculpo sobre a pel, fago intervencións efémeras que documento con imaxes en branco e negro, veraces, de rigorosidadecientífica.

Fondos neutros e xogos de contrarios que bailan entre a repulsa e o riso, entre o que se ve e o que é, botando man dos mínimos e máis achegados elementos.

Corren tempos rotos.

Estase vivindo unha regresión ao íntimo. Dende o recollemento e a autoanálise téntase areestruturación dunha identidade acosada pola sociedade dixital e acelerada.

O corpo non atopa o seu lugar, o dixital non encaixa coa súa materialidade e a súa directa relación coas sensacións estase desdebuxando.

Existe a posibilidade de desprazarse por espacios virtuais a través dun corpo adoptado eidealizado.

Os verbos reflexivos que describen accións que se fan sobre o mesmo corpo perden a súa cualidade.

Xa non son eu o que desprazo o meu corpo, o que me desprazo.

Fran Herbello