Galería cefvigo - Cuspir a barlovento

CUSPINDO A BARLOVENTO

Sabemos que home non pode competir coa natureza en beleza. Nesta Fisterra desgraciadamente, descubrimos que pode superala en capacidade de destrucción.
Velaí a profecía do chapapote que cada naufraxio viña anunciando:
Polycommander, Urquiola, Casón, Mar Exeo... Galiza, o único lugar do planeta Terra onde os petroleiros tropezan -non dúas- tres, catro, veces na mesma pedra: a incompetencia da administración.
E chegou o Prestige. O que puido ter sido un pequeno accidente converteuse na escenificación verdadeira da morte do océano. O arroto dun só barco feriu o mar dende Francia a Portugal, e foi concentrar toda a súa forza maligna contra o soño das derradeiras praias virxes de occidente: a Costa da Morte.
A pé de area, aprendemos que, na desgracia do mar, só existe un antídoto: as propias persoas.
O "alivio rápido" de última tecnoloxía só trae máis dor ás rochas. Pero as ferramentas cativas convértense nas mans dos voluntarios en obxectos preciosos quen de ir devolvendo, cunha humildade infinita o solaz ao océano.
Esta é alianza do mar. O alento de vida dun pobo que foi quen de berrar ¡Nunca Máis!, diante de todos os que se empeñan en seguir cuspindo a barlovento.
A hecatombe do Prestige sinala o fracaso definitivo dun sistema onde o petróleo manda máis que os estados, que as persoas, que a natureza.
Dende a periferia de Europa, tocounos a nós, as galegas e os galegos, pór en cuestión esta orde obsoleta e converternos en verdadeiros embaixadores do océano.
Vide a esta Fisterra. Seguímosvos agardando. Detrás deste anti-mar hai un país marabilloso. E aquí estamos nós, xentes da ribeira, para inventar o futuro. ¡Nunca Máis!.

XURXO SOUTO
Membro da Plataforma Nunca Máis

Dende moi novo teño escoitado, cando non presenciado, historias fantásticas relacionadas co mar.
O mar poboado de laranxas ata tornar a súa cor. Mariñeiros que subían nos seus aparellos coñac francés. Un pobo pintado con leite condensado. Nenos cos beizos ateigados de caramelos en forma de chifres traídos polo mar. Barcos de ferro enormes empotrados nas rochas ou colocados limpamente no medio dun areal... O mar devolvía das formas máis inusitadas os obxectos dos que se tiña apropiado.
O caso do Prestige é ben diferente. O mar vomitou algo que non quería, algo que se lle tiña tirado de forma contranatural. O resultado era previsíbel pois os científicos tiñan ben estudiadas as correntes de Nadal que determinarían o retorno do chapapote, pero o desprezo por este país fixo que os responsábeis nin sequera demandasen a opinión dos científicos e se limitasen a cuspir a barlovento.
As rochas de Nemiña parecían o negativo dunha intervención de Christo. A vista do Coído da Pedriña de Muxía resultaba desoladora. Farolas destruídas, árbores negras, aves e cangrexos agonizando cubertos polo chapapote, rochas, bolos, area, paseo, xardíns, parque infantil negros. Todo negro. Unha paisaxe apocalítica. Lembraba as imaxes que nos emitiran na 1ª Guerra do Golfo en 1991, como a da ave pretoleada, que logo resultou ser da marea negra provocada polo Exxon Valdez. Mentres negaban de forma reiterada a existencia de marea negra.
Inmediatamente chegaron voluntarios procedentes dos máis diferentes lugares, que coas mans e con instrumentos propios doutros traballos, comezaron con entusiasmo unha tarea sobre a que non había tratados. Así os obxectos enzoufados de chapapote adquiriron unha nova vida á vez que se convertían nun símbolo da situación que se estaba a vivir. Un traballo desesperante, no que como Sísifo se ven obrigados a limpar novamente as mesmas praias e coídos que deixaran limpas na marea anterior.